| تبليغات | X |
 |
 |
|
| color of night |
|
آرزویی ،
نبود
مانده /
وقتی من
و تو
با همیم ،
دوانده ایم
به هی هی باد
بر لب ابر ـ
که بباریم ،
آنجا که ـ
تو
و
من ،
بارانیم ،
رهایم ،
رها
.
|
|
+
20:22 |
|
|
نوبت
می رسد
کدام دریغ ،
هنگامه اینجاست
به پیچ وا پیچ رفتن
مانده روشن
بر لبان تو خاموش ،
که
هی جار
او دیگر
نمی آید
.
|
|
+
1:29 |
|
|
ناخوانده
همين امروز
در میان قدیسین نشسته ام
به میز مدور ،
کاردی تیز وکمی پنیر
به دلشور ه پذیرایی
و هول
نبودن
تو
همه بودند
همه آنها
که ترا و مرا ساخته اند
به میز مدور،
کاردی تیز
و
نبودن
تو .
|
|
+
0:17 |
|
|
کلام های دوخته به پوست آهوان به غبارخاک کهنه هزار بی شمار ورق خورده خیس آیات بی حضوریت به ذهن و ضمير هستي و نقشه شگفتی خلقت ات به تکرار/ تکرار ها و دو باره می یافتم ساده ترا قدم / قدم به بی راه های که مانده روشن به بغض آفرینشت .
|
|
+
0:9 |
|
|
دیریست سر
به زانویت خواب بودم ـ
رها که تو
یافته ای راه ،
نمی خواهم به یادت بیاورم تو با من بودی نبودی ،
همه آن رفتن ها همه راه های سرگردانی که دیگر نبودی به دلیلی برای بودن وساده سیاه شد روبرو که همه / برایت باز شده که بیایی ـ به این روزن
نمی خواهم به یادت بیاورم تو با من بودی نبودی .
|
|
+
0:4 |
|
|
چیزی ندارم که به زخم هایت مرحمی بخشد . زمزمه کن / همان واژه کمرنگ ـ رفتن .
کدام رنج ، این قصه خواب تو ازشبانه های منست که بی رویت / هر دم ـ روز می شود _ و یافتن نیافتن .
گم / به زخم رفتن / یا نرفتن ـ به رسیدن یا نرسیدن ، تیز کرده ی به سائیدن ـ و زخم به راه زدن به رنج هول / که تراشیده عمیق / هیبت ـ راه وجاده ها به گریه های ـ که افق را ـ کمرنگ می کند ـ به این بهانه ـ که تو / نبوده ا ی ،
همان واژه کمرنگ ـ رفتن .
شروعی به شب . اتودی برای یک مکان ـ دامنه های زاگرس /
عکاس /
شاهپور شیلان دری
|
|
+
0:0 |
|
|
به
آخر بازی
چند قدم
بیشتر
تویی/
روزنه
به اکنون/
انتها به آغاز،
نفس ـ
نفس
حبس می کنی
به
انتظار ،
چند قدم
بیشتر به
چرخ
بازی .
|
|
+
0:0 |
|
 |
|
+
23:47 |
|
|
همه آسمان
سقفی زیر پایت ـ
لم داده
آفتابی بی فروغ
به تبسم بیداری
و غروب چشم اندازی
که برهنه انگار
قدم برداشته ای
یک لحظه به رفتن نزدیکتر .
ریشه وار
راه بازی می کنی
زه اندوه کثرت گذشته
که جاودانه ای .
گفته ای
این راز سربسته
که آرام ریخته به واهمه
که انتظار ـ
همان گردش لب دوختن
به تاریک راه های رفتن ست به سنگفرشی که
دراز نای مغموم بی ترحم دلتنگی
پیچانده به کلاف تکرار
که دوزخت
چنان که پنداشته ای
برگشتن است
به اندوهی
که همه آسمان
سقفی زیر پایت
و هنوز
به رستنت
تنهایی
تنهایی
تنهایی
.
|
|
+
23:7 |
|
|
نه
برنگرد به پشت تاریکی ـ
که آسان چال می شوی
به برگ ریختن
تمامی آب ها ،
که جاریند
نرفته ها ـ
به انتظار
تو .
جار
به بی تابی ـ
تاب
بی تابی ، ماه را
جلوه می زد
اندوه ،
تمام شده
باور داری
انحنای ـ
واژه .
دیگر
به تقلای ،
خلوت ظهر رسیدن
به بهار کال ـ
سخت میزنی
بی تاب
در
که این سو سو
راهی ،
پیداکرده باشی
به بی هنگام لحظه ـ
که تابستان سبز
آن سفید زمستان سرخ ـ
او سیاه پاییزرنگ ـ
و تو
بهار زود رس
تمامی فصول ـ
به این رسیده
ابر چکیده ،
و آفتابی
که نوازشش ـ
هنوز به گونه
یخ کرده ـ
به هرُم
دلسردی گرمایت
به بی قراری انتظار .
اندوه
ماه را
جلوه می زد ـ
به وقتی که
صبح
دمیده باز ـ
برنگرد به پشت تاریکی ،
تمام شده ،
باور می کنی
.
|
|
+
1:3 |
|
|
خالی
شده زه راه ها ناگهان به پرده روزنی روز دوباره ـ به نیشخند ساعت / ترا به صبح نمی خواند ـ که تو مرده ا ی . چه آسان افتادیم به دور به آن ابر شب های گذشته روز ـ به شوکتی نه آنگونه که مانده طرب ـ ورق صفحه ا ی به سر فصل تکرارـ که آمدن ودیدن / رفتن ـ به گم شدن ـ و غرق شدن ـ به لحظه ا ی که تو / و من ـ فتاده ایم جدا . ناگهان دوباره به نیشخند ـ ساعت / ترا به صبح نمی خواند چرا که تو مرده ای . |
|
+
10:0 |
|
|
دیده ا ی / ماه حتی به اندک وقت / سایه ات نباشد راه از تو کم کرده باشد .
حیرت ؟ ما به پرواز ماه را گرفته ایم چیزی نبود الا سراب ـ
تو که با منی ، تو که گویی &nbs |
