فراموشی

تو                                                                                 پندار راهی                                                                       که تاخته ای لب سطر                                                                      به حیرتی دیر یافته                                                                        که هیچ نیستی                                                            بر کشاکش راه ،                                                                 به ملامتی جا خوش کرده به گلو                                                     که دوباره سبز ، زرد شده به قرمزی                         تا تاب بیاورد و فرش شود                                   چر خان  زیر پایت                         که دیگر پاییزی              و به یاد نداری                              بهار بودی ـ                                      آنجا که فراموشی آغازیست                به وقتی که آنجا نیستی  ـ                                 پندار                                                        راهی ـ                                                                تو                                           .

+   1:31  |

حاشیه

نبودن -                                                                    نیامدن -                                                         نرسیدن ،                                               سخت واژه های                                  که راه های تنگ است       به هراسی صمیمی در برهوت واژه        که آسان گم کنی               کور سو های رفتن را                     به آنجا که لحظه رهایست                                        به وقت بودنت  ،           سطرانتظار چشمانم                                                                         بدرقه  نبودنت ...                                                                                                                 نیامدن                                                                                  نرسیدن    .

+   10:28  |

تصمیم

بر آمده آفتابی                    که به هزار راه         به غروب تجزیه شده             به  سرخی لم داده              درگیسو-گیسوی ابرهایت،                     چه بارانی  ..                                    آنجا منتظر                تا حل شوم به خواب رخوت تو       که همیشه می دانستم به شادی بوده                       ژرفایی  که غم                                                  فراز کرده به رفتن                                                          به وقتی که                                        دیگر نبودی ،                تو نیستی                         و من رفته ام                     رفته ام              رفته ام  .

+   14:55  |

بهمن

"بهمن "                                                          طرحی                                 برای یک فیلم  .                                  ادامه مطلب

+   3:15  |

اتصال

برو                                       آنجا                                           تو رهایی                                                  رها..                                                             نه خنده ای                                                                        نه                                                          مویه ای ـ                                 نه هراسی میان                      برگزیدن آفتاب                و سایه تو       که به انتظار پهن کرده            فرش      پیش پایت ـ              حتی اگر                                        نیایی                                                                یا بیایی ـ                                                                              سکوت،                                                                                  نشانه                                                                        من و تو باشد ـ                                                                      به پیچ های که گذر کرده ی /                                  ز لحظه ی                                 ایستاده سر فصل ـ                 به آنجایی که   گمان برده ای مرزیست ـ          میان خود و دریا که آسمان روز ندارد                و یکسر                                   تاریکیست ،                                                                                     نه خنده ای                                                                      نه                                  مویه ای          تو           مرده ی ،     برو ـ                                                                    آنجا                                           تو رهایی /                                                  رها..                               .

+   0:4  |

مویه

خداحافظ بهار                                چه دلخوش  -                    حالا که رنگ -رنگ               پیراهنی ازپاییز        به تن داری ،          حنجره نارنجی ام   برای چین های سبز دامن بهارت کم بود ،   به ناگاه پاییزت رسید ه ـ             خدا حافظ /      بهار   .

+   2:27  |

نخست پست الکترونیک

مافیای پست مدرن بازترین چشم قرن بیستم از رنگ انار, تا آخرین بهار سایت

اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 مهر 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 اردیبهشت 1384 فروردین 1384

آرشیو موضوعی

سینما شعر نقاشی داستان کوتاه

irajsalarvand

RSS POWERED BY BLOGFA.COM