حاشیه

مجال لحظه ای                                                              نشسته مشتاق میان حضور چشمانت                               که رعشه بود             میان رفتن و آمدن ـ   دلشوره های               عصر پایانی شروع      .

+   1:29  |

سایه ها

با پلک های بسته                                                بی شماره بود هراس تابیدن ـ   لختی دروغ که تو میدانی   تمام حرفهای گفته را.....   لحظه ای از                                 حرف های از یاد رفته                                       به پیچ های بی تاب  ـ                                                می کاویدی                                                                                 جیب های دلتنگی را                                                       به انحنائ نیآفتن   و کاویدن...       کاویدن کاویدن  .

+   23:7  |

خاطره

تو  می دانی                                                                 آسمانت چه رنگ است  ...                                                                                      باخته ای بر حاشیه                                      پنجره که بی روز تار می شود                              پسین های دلتنگی گشوده ای دست                             بر بام  زاری               باخته ای                                         باخته ای                                                                گم شده بودم در تو                                                                                                        تو گمشده بودی به رفتن                                                                                     آنجا که سراب آینه رسیدن بود                              به طاق های تشنگی  -                  تصویرهای می سازیم                                   وساده نامش را نفرت می گذاریم                                        آنجا که مرگ نظاره ایستاده  ،               برای رفتن امشب دیر شده       بگذار برای فردا               فردا                   فردا     .

+   13:45  |

باران

سری نهاده                                      به گیسوی پریشانت                              آنجا که واژه رسیدن بود  ...                           پر بود ـ          بر سطح انجماد سطر بهارت                     تلخی درد /        که سرریز                 عطش بیداری بود       به رویای بارانت                    باران                       باران   .                                                                                       ادامه مطلب

+   23:58  |

بهاریه

Trauma, Memory, Identity       رها                                 .               به غایت بی قراری                                                 آنجا که من بودم وتو ـ                                                                          و نرفتن ونرسیدن                                            به اسفندی که به انتظارت بهار است ،                             نو شدن به درد لحظه ای              که پوشیده یکسر شولای عبوس نبودن       ز انتظار تو              به بهار ،            شعاع شادی آفتاب                  وزیده به راهت   که نسیم فروردین حضور توبوده  /            تا همیشه به یادت بیاورد                  نوروزخیال توبوده                  به آفتابی که پهن کرده به راهت            زبهار                         به نوروز                                     بهار       .

+   19:35  |

تلالو

شادي انحناي باور خيس تو بود                    به كور سو هاي ديدن      به آنهمه نرسيدن .   به هياهوي كودكان پشت پنجره   دلخوش كرده بودي   كه تعبيرهمان است   كه آفتاب همان است /   وهنوزانتهاي جاده               باور خيس توست  .

+   23:49  |

برف

تا کشف تو                                    فاصله  /                                    غروب لذت بود                به سپید هایی که ریخته به راهت   آنجا که تمام بود ی                 به شروع لذت ،          فاصله ای میان                            مرگ زندگی   /                                        ودوباره کشف کنی                فاصله را       به سپید های مانده به راه که آب می شوند در طلوعی                 که لذتش همان فاصله هاست...        .

+   0:13  |

سرگرمی

رویایت                                                                          را آب برده .                                   این سرنوشت               رسم شده ـ به هول اشک تو که کنج همه راه ها تنگ                    کرده ـ به ترس ماندن ،       یارفتن             یا نیآمدن ـ                        سرگردان اين دنياي لبريز محدود ـ             که آمده ای تو                 اینجایی         به تماشای حیرت باور ـ                           به فروریختن ـ دم زدن یا نزدن ـ                        انگاره سیاهی               کشیده چاه به راه من وتو ـ             ریختیم همه به رفتن  به رسیده را ـ          خواب شدن/                         به لذت بیداری ـ        به زمینی که رد پای هم نمانده                                  ز اشباح                                      ریختن ـ                             فرو ریختن ،                                         خود                                                    رنج بودی              ترس بودن ،                              آب رویایت را برده                    .

+   23:59  |

فصلی با پنج ماه

نرو -                                                                                                            سرشت بدین گونه راحت                                                                                                                                      به اتفاق تنیده ـ                                                                                                    تا به کاویم                                                                                                           به منحنی رسیدن ـ                                              آنجا که شانس گورت را کنده                                           وسیاهی چال ـ                                                                                                   نگاهت را کور می کند.                                                                                                                                 پایان خوش تمام شدن                                                                                                              به  راه های روشن محو که مجال                                      زیر خط خم  شدن آفتاب                                 فرو ریخته ـ                                                                                                              آنجا ـ           تو                      نیستی ؟                                                         سرشت بدین                                                                                                                          اتفاق تنیده ـ                                                                                فصلی با پنج ماه                                                    .

+   14:25  |

تکیه

صبحی  چنین                                                                                         رها /                                                                                                                      ز کوره  راه ـ                                                                                                           نشسته ام  برلب سطر                                               زیر آسمان شب ـ                                                                                به  صبحی دیگر                                                                                                               دیگر                                                                        دیگر  ـ                                                              به شب درون تو  ـ                                چنین                                                   رها                           .

+   19:51  |

؟

لحظه ها -                              ساعتها /             زلف  زلف کمند                          تیغ کردی به شروع   ـ       آنجا که انتهائ                خواب شدن بود                     به دشواری                              کوچک زیستن  ،                                 انتخاب می کنی   با من -           یا بی من /                     لحظه ها                                  ساعتها... .

+   12:58  |

چاه خیال

هیچ نبودی                                                     مگر آنکه خود ساخته باشی -            آنجا که عریانی تن   وصالیست/    ریخته به نهایتی                    که چاه خیال است        .

+   16:41  |

حاشیه

نبودن -                                                                    نیامدن -                                                         نرسیدن ،                                               سخت واژه های                                  که راه های تنگ است       به هراسی صمیمی در برهوت واژه        که آسان گم کنی               کور سو های رفتن را                     به آنجا که لحظه رهایست                                        به وقت بودنت  ،           سطرانتظار چشمانم                                                                         بدرقه  نبودنت ...                                                                                                                 نیامدن                                                                                  نرسیدن    .

+   10:28  |

تصمیم

بر آمده آفتابی                    که به هزار راه         به غروب تجزیه شده             به  سرخی لم داده              درگیسو-گیسوی ابرهایت،                     چه بارانی  ..                                    آنجا منتظر                تا حل شوم به خواب رخوت تو       که همیشه می دانستم به شادی بوده                       ژرفایی  که غم                                                  فراز کرده به رفتن                                                          به وقتی که                                        دیگر نبودی ،                تو نیستی                         و من رفته ام                     رفته ام              رفته ام  .

+   14:55  |

اتصال

برو                                       آنجا                                           تو رهایی                                                  رها..                                                             نه خنده ای                                                                        نه                                                          مویه ای ـ                                 نه هراسی میان                      برگزیدن آفتاب                و سایه تو       که به انتظار پهن کرده            فرش      پیش پایت ـ              حتی اگر                                        نیایی                                                                یا بیایی ـ                                                                              سکوت،                                                                                  نشانه                                                                        من و تو باشد ـ                                                                      به پیچ های که گذر کرده ی /                                  ز لحظه ی                                 ایستاده سر فصل ـ                 به آنجایی که   گمان برده ای مرزیست ـ          میان خود و دریا که آسمان روز ندارد                و یکسر                                   تاریکیست ،                                                                                     نه خنده ای                                                                      نه                                  مویه ای          تو           مرده ی ،     برو ـ                                                                    آنجا                                           تو رهایی /                                                  رها..                               .

+   0:4  |

مویه

خداحافظ بهار                                چه دلخوش  -                    حالا که رنگ -رنگ               پیراهنی ازپاییز        به تن داری ،          حنجره نارنجی ام   برای چین های سبز دامن بهارت کم بود ،   به ناگاه پاییزت رسید ه ـ             خدا حافظ /      بهار   .

+   2:27  |

آرزو